X
تبلیغات
مرواریدی به نام اشک

مرواریدی به نام اشک

عشق همه ی بهانه ی من در این کارها بوده وچیزهای دیگر بهانه ای برای از عشق گفتن



تو ای یار تنها صدا کن مرا

ز اندوه شبها رها کن مرا


صدا کن ، صدا کن که تا بوده ام

دمی بی خیالت نیاسوده ام 


صدا کن که امّید دیدار نیست 

در این ابر ماهی پدیدار نیست


صدای تو از پشت دیوار ها

بود یادی از  روز دیدار ها


صدای تو از سرزمین های دور

مرا می برد تا دیار سرور


ز من یاد کن ای پرستوی من

که یاد تو خیزد ز هر موی من


پریدی ز گلزار ما سوی دشت

ولیکن ندانی چه بر ما گذشت


پریدی ، و لی آشیانت کجاست؟

در اقلیم غربت نشانت کجاست؟


پرستوی من ، بال و پر باز کن

جدایی مرا کشت ، پرواز کن


ندارم در این گوشه فریادرس

پیام بهارم بده در قفس


نه صبر است در من نه یارای زیست

به جان کندنم ، تهمت زندگیست


از این شام غربت رها کن مرا

تو ای یار تنها صدا کن مرا


+نوشته شده در چهارشنبه سی ام دی 1388ساعت15:29توسط سادات | |



نعره زنم دوست دوست

                               کیست بگو ؟ اوست اوست


نعره ز جان می زنم

                               زخمه بدان می زنم


تا که بر آید نوا

                               شعله کشد تا سما



                 بی حد و بی انتها



فلسفه ی عشق چیست؟

                                 راز بقا چیست ؟ چیست ؟

دل به یکی بستن است

                                 وز دو جهان رستن است

بی خبر از جان شدن

                                 در غم جانان شدن


راز بقا جسته ام

                                 وز دو جهان رسته ام

عاشق وارسته ام

                                   دل به یکی بسته ام


                   بی حد و بی انتها

+نوشته شده در چهارشنبه سی ام دی 1388ساعت15:21توسط سادات | |



کلید قـــلب من در دســت او بود

درش را قفل ماتم کرد و بگذشت!

+نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم دی 1388ساعت16:59توسط سادات | |



از تو نماند تاب جدایی دگر مرا

بهر خدا یا مرو به سفر ، یا ببر مرا

بهار-بيست دات كام   تصاوير زيبا سازی وبلاگ    www.bahar-20.com

کسی کز فرقت شیرین لبی جان داده ، می داند

چه تلخی تا قیامت ، در مذاق کوهکن مانده

بهار-بيست دات كام   تصاوير زيبا سازی وبلاگ    www.bahar-20.com

نیاز و عجز و صبوری ، وفا و ناله و زاری

دلا به عشق نکویان  ، چه کارها که نکردی؟

بهار-بيست دات كام   تصاوير زيبا سازی وبلاگ    www.bahar-20.com

ما و دل هریک مرادی از خدا می خواستیم

او تو را می خواست ، ما درد تو رامی خواستیمبهار-بيست دات كام   تصاوير زيبا سازی وبلاگ    www.bahar-20.com

تمام عمر ستم کرد و من همان عاشق

به یک نگه که در آغاز دلربایی کرد

بهار-بيست دات كام   تصاوير زيبا سازی وبلاگ    www.bahar-20.com

گر فلک یک صبحدم با من گران باشد سرش

شام بیرون می روم ، چون آفتاب ، از کشورش

بهار-بيست دات كام   تصاوير زيبا سازی وبلاگ    www.bahar-20.com

بی من تو چگونه ای ؟ ندانم ، امّا

من بی تو در آتشم ، خدا داند و من

بهار-بيست دات كام   تصاوير زيبا سازی وبلاگ    www.bahar-20.com

هذیان دل است این که بگفتم

باقی همه را به دل نهفتم

بهار-بيست دات كام   تصاوير زيبا سازی وبلاگ    www.bahar-20.com

+نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم دی 1388ساعت16:33توسط سادات | |



تو را من زهر شیرین خوانم ای عشق

که نامی خوشتر از اینت ندانم

وگر هر لحظه رنگی تازه گیری

بغیر از زهر شیرینت نخوانم


تو زهری ، زهر گرم سینه سوز ی

تو شیرینی که شور هستی از توست

شراب جام خورشیدی که جان را

نشاط از تو ، غم از تو ، مستی از توست


به آسانی مرا از من ربودی

درون کوره ی غم آزمودی 

دلت آخر به سرگردانیم سوخت

نگاهم را به زیبایی گشودی


بسی گفتند:"دل از عشق بر گیر

که نیرنگ است و افسون است و جادوست"

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم

که این زهر است ، امّا نوشداروست


چه غم دارم که این زهر تب آلود

تنم را در جدایی می گدازد

از آن شادم که در هنگامه ی درد

غمی شیرین دلم را می نوازد


اگر مرگم به نامردی نگیرد

مرا مهر تو در دل جاودانی ست

واگر عمرم به ناکامی سر آید

تو را دارم که مرگم زندگانی ست



+نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم دی 1388ساعت15:17توسط سادات | |



گفتم :ای سیم ذقن ! گفت: کرا می گویی؟

گفتم :ای عهد شکن ! گفت:چها می گویی؟

گفتم: ای آنکه نداری سر یک موی وفا

گفت:معلوم شد اکنون که مرا می گویی!

گفت: ای جان ز دل سخت تو فریاد مرا

گفت:با ما سخن سخت چرا می گویی؟

گفتم :این زلف پریشان تو یا مشک خطاست؟

گفت:تا چند پریشان و خطا می گویی؟

گفتم: از دست دل خود به هلاکم راضی

گفت :این خود ز زبان و دل ما می گویی

گفتمش: کی رسد از بخت پیامی بر ما ؟

گفت:آن روز که از ماش سلامی گویی

+نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم دی 1388ساعت12:46توسط سادات | |



زبانم الکن است که در وصف تو شعری بگویم 


                                                     که در تو بگنجد


                                                                           تو خود شعری!.....



گفتی از عشق بگو 


                       یا کلامی از عشق


                                             یا که تفسیر نما واژه ی عشق


با تو از عشق چه بگویم 


                           من که خود سوخته ام 


                                                       من که سرا پا عشقم


عشق در هر گذری نام و نشانی دارد

                      

                                     عشق در هر نگهی نقش و نگاری دارد


                  عشق در هر سخنی جا و مکانی دارد


عشق در نزد من آیینه ی خوبی و صفاست


                                                   عشق چون نور خداست

عشق یعنی همه ی خوبیها

                               

عشق گر نیست جهان دیگر نیست 


عشق گر نیست چسان باید زیست!



+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم دی 1388ساعت15:24توسط سادات | |



اندوه را می شناسم  ، آن سان که مادرم را

اندوه را می شناسم ، آن سان که غربت را
 
اندوه را می شناسم و انگشتهایی که جادّه را نشانم دادند

و تمام جادّه هایی را که مرا از من گرفتند



دیگر به پنجره ای می مانم که ، آفتاب را از چشمانش گرفته اند

دیگر به کوچه ای می مانم  ، که در حسرت صدای پای عابری ، پیر میشود



اندوه را می شناسم ، آن سان که سفر را

و پا به پای سایه ام ، در آینه هایی قدم میزنم ، که مرا بلعیده اند ، بی بازتابی!



اندوه را می شناسم ، و عشق را ، و تو را

که مرا نمی شناسی!

+نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم دی 1388ساعت14:42توسط سادات | |


تـــو را شمــــع و مــرا پروانـه کردند

به جُـــــرم عاشقـــــی دیوانــــه کردند

بـه بــــزم آدم از روز نخســـــــــــتین

شــــراب عشــــق در پیمـــــانه کردند

ز بلــــبل تا برآیــد نغمـــــــه ی عشق

ســــر زلف چمــن را شــــانه کردنــد

نگاهـــت مست مستــــم کرد ای یـــار

مگـــر چشــــم تو را میـــخانه کردند؟

به هــــر جمعــــی که گلـرویی بر آمد

مــــرا گـــرد ســرش پــــروانه کردند

ز من در عشق شیرین کار تر نیست

چــــــــرا فرهــــاد را افســـانه کردند؟



+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم دی 1388ساعت21:48توسط سادات | |


  

  منو ببخش اگـه میخـوام تو رو فقط واسه خودم

+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم دی 1388ساعت21:29توسط سادات | |


تازگـــی هــا خویش را گـــم می کنم

 شـــاعر درویـــش را گـــم می کــنم 

در پگـــاه لحظــه هــــای عـاشــقی

ظلمــت تشـــویــش را گـــم می کنم

گـــاه گــاهی با تو از اعجـاز عشق

عقــل کـــج اندیش را گـــم می کنم

با حضــور خوبـــت ای زیبا ترین

درد بیش از بیش را  گـــم می کنم

در شلوغــستان این اندیـــشه هـا

وای بـر من خویش را گم می کنم



+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم دی 1388ساعت17:57توسط سادات | |



تا که یادت نیمـــــه شبــــها می شود مهمـــــــان من

می شکـــوفد غنچــــه های اشـــک بر دامـــــان من

در نگاه بـــرکه ، یـــاس مـــاه پـــر پـــر می شـــود

می زنــد بـاران غـــــم بر شیشـــه ی چشمــــان من

یوسفــــم در قعــــر چـاه و من در این ظلمــت اسیـر

عطـــر و بـــــوی پیرهــن هرگز نشد درمـــان مـن

از غمت دیواره ی قلبم ترک برداشتــه

بشکـــــنم ، یـــا نشکــــنم ای نقــــطه ی پایــان من ؟


+نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم دی 1388ساعت17:28توسط سادات | |


من آبادی نمی خواهم      خرابم کن ، خرابم کن

بسوزان ، شعله ام کن    در دهان شعله آبم کن

به نعمت نیستم قانع         خدای خانه را خواهم

مرا گر عاشق صادق نمی دانی        جوابم کن 

اگر جنّت بود بی تو             وگر دوزخ بود با تو

ز جنّت ها گریزانم          به دوزخ ها عذابم کن


+نوشته شده در شنبه بیست و ششم دی 1388ساعت18:29توسط سادات | |


دیروز دلم شکست


                                                                                 و امروز هم ....


                    کاش فردا آسمان دل من و تو آبی ِآبی باشد.

+نوشته شده در شنبه بیست و ششم دی 1388ساعت18:1توسط سادات | |


ای سفر کرده بیا

                    هر شب مهتابی ماه در دیده ی من فانوسیست

               که سر راه تو می آید باز

به امیدی که بیایی شاید

                                                     زین ره دور و دراز


هر شب مهتابی

                              هر ستاره به نظر دانه ی مرواریدیست

                 که فرو ریخته از رشته ی گردنبندی

                یا چو شمعیست که افروخته حاجتمندی


زیر لب می گویم

                        اینهمه مروارید

                                              وینهمه شمع و چراغ

                 همره آینه ی روشن ماه

                            دختر شب به سر رهگذرت آوردست


یا به خشنودی این مژده که بر میگردی

                          آسمان خانه ی نیلینه چراغان کرده است


ای سفر کرده بیا                                 ای سفر کرده بیا

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم دی 1388ساعت13:20توسط سادات | |


به من می گفت:

                        اگر از من جدا گردی

                                                 روی با یار دیگر آشنا گردی

و من از درد هجرت 

                                        تا سحر یکدم نمی پایم.


به خود گفتم:

                     اگر از من جدا گردد

                                             رود با یار دیگر آشنا گردد

جهان از غم ز هم می پاشد و

                                              غم از در و دیوار می بارد.


ولی

                        روزی رسید کز هم جدا گشتیم و من دیدم


نه او از دوری من مُرد

                                         نه من از غصّه دق کردم

 

                        نه دنیا رنگ دیگر شد!                                                                         

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم دی 1388ساعت11:25توسط سادات | |



         اگر که عاشقیّ و یار.........                 مرا به خاطر بسپار!

+نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم دی 1388ساعت18:26توسط سادات | |



گر بر کنم دل از تو و بردارم از تو مهر


آن مهر بَـر که افکنم ، آن دل کجا بـرم

+نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم دی 1388ساعت18:19توسط سادات | |

             

                شمع دانی که دم مرگ به پروانه چه گــفت؟

                گفت: ای عاشق دلـــسوخته فراموش شوی

                 سوخت پروانه ولی خوب جــــوابش را داد

                  "طولـــی نکـشد تو نیز خــاموش شـــوی"

+نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم دی 1388ساعت15:55توسط سادات | |




فرق مــن و پروانه دو چیــز اســت به عــالم

پروانه پرش سوخت , ولی من جگرم سوخت

+نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم دی 1388ساعت15:32توسط سادات | |